fantaros.net

Ημερολόγιο του φαντάρου - Πως περνάνε οι μέρες του στρατευμένου εν έτει 2006

Τετάρτη, Απριλίου 26, 2006

Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής!!

Όπως γνωρίζετε, στόχος του blog ήταν να ανανεώνεται σε εβδομαδιαία βάση όσον αφορά τις στρατιωτικές εμπειρίες μας...Ωστόσο ο καιρός απουσίας μας ήταν πολύ μεγάλος, όχι γιατί μας έλειπε η πρόσβαση στο Interet (η μονάδα είναι πολύ πιο εκσυγχρονισμένη από το κέντρο με υπολογιστές στο ΚΨΜ), αλλά για το λόγο που προανέφερε και ο Νεκτάριος. Στο στρατό κάθε δημιουργική σου διάθεση εξαφανίζεται, και πρέπει να ψάξεις πολύ βαθιά μέσα σου να βρεις κουράγιο ακόμα και για τις απλούστερες των κινήσεων. Πριν μπω άνοιγα κάθε μέρα τον υπολογιστή μου,έίτε για να δουλέψω, είτε για να μπω στο net ή απλά να παίξω κανά παιχνίδι...Τώρα δεν έχω όρεξη ούτε το κουμπί ενεργοποίησης να πατήσω, όχι να κάτσω να περιμένω να ανοίξει κιόλας :-). Όπως όμως γίνεται και στο στράτευμα, βλέποντας ότι ο πληροφορικάριός μας κατάφερε να γράψει, πήρα δύναμη από το συνφάνταρο και είπα να γράψω τι γίνεται στο Μηχανικό.

Μετά και την εκπαίδευση στο κέντρο, ήρθαμε κι εμείς στην παραμεθόριο...Κι επειδή 2 μήνες στο στρατό εξαφανίζουν και το απειροελάχιστο ψύγμα αξιοπρέπειας που μπορεί κάποιος να διαθέτει, υποχρεώθηκα σε ένα βύσμα να με φέρει στην καλύτερη μονάδα παραμεθορίου του Μηχανικού, παρόλο που πριν μπω έλεγα να μην το κάνω. Στη Χιο. Η μονάδα είναι όντως πολύ καλή, οι υπηρεσίες προκλητικά καλές (1-1 στην εμπλοκή του Πάσχα, 1-2 κανονικά) και τα περισσότερα στελέχη με καλό επίπεδο. Δύστυχως όμως, οι αγράμματοι, άξεστοι και ακαλλιέργητοι καραβανάδες είναι πιο εξαπλωμένοι στον Ε.Σ. και από τη γρίπη των πουλερικών στην Ασία, οπότε δεν μας λείπουν και αυτοί. Στην αρχή προσπαθούσα να τους παίρνω στην πλάκα όμως όσο βλέπω πόσο απάλευτοι είναι τόσο πιο πολύ πλησιάζω τα 10Φ που πιθανότατα θα φάω άμα βρίσω κανέναν από δαύτους.

Την άδεια του Πάσχα την πέρασα κοιμώμενος, δεν είχα κουράγιο να πάω ούτε για καφέ..Δεν ξέρω πώς ο Νεκτάριος κατάφερε να επιστρέψει στη φυσιολογική του ζωή για πέντε μέρες, εγώ απλά δεν είχα δυνάμεις. Η κούραση μεγάλη, όχι από τις υπηρεσίες, αλλά από τις δουλειές που κάναμε στο στρατόπεδο..Ξηλώσαμε και φτιάξαμε ΟΛΟ τον περιμετρικό φράχτη του στρατοπέδου (ακόμα μετράω γρατζουνιές), ρίχναμε μπετά, γρασάραμε τα TATRA (τα φορτηγά) κουβαλώντας το γράσσο στο χέρι κλπ. Θα περιμένε κάποιος φυσικά ολόκληρος στρατός να έχει καμιά βεντούζα για το γράσο αλλά τότε τι, να μη γίνει μ..νι ο φαντάρος και η παραλλάγή του? Θα μπορούσαν τα μαγειρία να έχουν πλυντήριο για τους δίσκους και να μη μουλιάζουν τα χέρια μας, αλλά όπως είπε και ένας καραβανάς "τα μηχανήματα χαλάνε γιατί να τα πάρουμε?" Θα μπορούσε ο δήμος, που τόσα λεφτά βγάζει από την ύπαρξη του στρατοπέδου να στέλνει 2 φορές τη βδομάδα τη σκουπιδιάρα να τη φορτώνουμε με τα σκουπίδια, αλλά αν δε δημιουργηθεί ένας θελκτικότατος λόφος από σκουπίδια και σάπια κρέατα, που θα χώσουμε μετά τους φαντάρους??

Και φυσικά μην παραλείψουμε την εκπαίδευση που θα μας κάνει άρτιους μαχητές (γελάστε ελεύθερα). Σχολείο μαχητή, βολές, πορείες, ναρκοπόλεμος, κάλυψη-απόκρυψη, αναγνωρίσεις και φτου και απ'την αρχή για να τα εμπεδώσουμε.
Ούτε να τα θυμάμαι δε θέλω, αν και βλέποντας πως είναι άλλα στρατόπεδα δεν θα έπρεπε καν να μιλάω, αλλά εγώ αυτά ζω, αυτά αναφέρω...Κάπου εδώ όμως νιώθω τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν..Όταν ξαναβρώ κουράγιο, θα προσπαθήσω αναλυτικά να σας γνωστοποιήσω εμπειρίες και ευτράπελα που αν δεν υπήρχαν και αυτά δεν θα την παλεύαμε κάστανο!!

Υ.Σ. Προσέξτε πώς αλλάζει άρδην το λεξιλόγιο ενός στρατευμένου...Καμία σχέση το πως μίλαγα πριν με το τώρα. Έχω περιοριστεί σε καμιά 30ρια λέξεις (δεν την παλέυω, δε με χάλασε, έξοδος, άδεια, σκοπέτο, εμπλοκή, καλλιόπη, κύριε τάδε, θαλαμοdog κλειδιά κλπ.)
 






eXTReMe Tracker