fantaros.net

Ημερολόγιο του φαντάρου - Πως περνάνε οι μέρες του στρατευμένου εν έτει 2006

Τετάρτη, Απριλίου 26, 2006

Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής!!

Όπως γνωρίζετε, στόχος του blog ήταν να ανανεώνεται σε εβδομαδιαία βάση όσον αφορά τις στρατιωτικές εμπειρίες μας...Ωστόσο ο καιρός απουσίας μας ήταν πολύ μεγάλος, όχι γιατί μας έλειπε η πρόσβαση στο Interet (η μονάδα είναι πολύ πιο εκσυγχρονισμένη από το κέντρο με υπολογιστές στο ΚΨΜ), αλλά για το λόγο που προανέφερε και ο Νεκτάριος. Στο στρατό κάθε δημιουργική σου διάθεση εξαφανίζεται, και πρέπει να ψάξεις πολύ βαθιά μέσα σου να βρεις κουράγιο ακόμα και για τις απλούστερες των κινήσεων. Πριν μπω άνοιγα κάθε μέρα τον υπολογιστή μου,έίτε για να δουλέψω, είτε για να μπω στο net ή απλά να παίξω κανά παιχνίδι...Τώρα δεν έχω όρεξη ούτε το κουμπί ενεργοποίησης να πατήσω, όχι να κάτσω να περιμένω να ανοίξει κιόλας :-). Όπως όμως γίνεται και στο στράτευμα, βλέποντας ότι ο πληροφορικάριός μας κατάφερε να γράψει, πήρα δύναμη από το συνφάνταρο και είπα να γράψω τι γίνεται στο Μηχανικό.

Μετά και την εκπαίδευση στο κέντρο, ήρθαμε κι εμείς στην παραμεθόριο...Κι επειδή 2 μήνες στο στρατό εξαφανίζουν και το απειροελάχιστο ψύγμα αξιοπρέπειας που μπορεί κάποιος να διαθέτει, υποχρεώθηκα σε ένα βύσμα να με φέρει στην καλύτερη μονάδα παραμεθορίου του Μηχανικού, παρόλο που πριν μπω έλεγα να μην το κάνω. Στη Χιο. Η μονάδα είναι όντως πολύ καλή, οι υπηρεσίες προκλητικά καλές (1-1 στην εμπλοκή του Πάσχα, 1-2 κανονικά) και τα περισσότερα στελέχη με καλό επίπεδο. Δύστυχως όμως, οι αγράμματοι, άξεστοι και ακαλλιέργητοι καραβανάδες είναι πιο εξαπλωμένοι στον Ε.Σ. και από τη γρίπη των πουλερικών στην Ασία, οπότε δεν μας λείπουν και αυτοί. Στην αρχή προσπαθούσα να τους παίρνω στην πλάκα όμως όσο βλέπω πόσο απάλευτοι είναι τόσο πιο πολύ πλησιάζω τα 10Φ που πιθανότατα θα φάω άμα βρίσω κανέναν από δαύτους.

Την άδεια του Πάσχα την πέρασα κοιμώμενος, δεν είχα κουράγιο να πάω ούτε για καφέ..Δεν ξέρω πώς ο Νεκτάριος κατάφερε να επιστρέψει στη φυσιολογική του ζωή για πέντε μέρες, εγώ απλά δεν είχα δυνάμεις. Η κούραση μεγάλη, όχι από τις υπηρεσίες, αλλά από τις δουλειές που κάναμε στο στρατόπεδο..Ξηλώσαμε και φτιάξαμε ΟΛΟ τον περιμετρικό φράχτη του στρατοπέδου (ακόμα μετράω γρατζουνιές), ρίχναμε μπετά, γρασάραμε τα TATRA (τα φορτηγά) κουβαλώντας το γράσσο στο χέρι κλπ. Θα περιμένε κάποιος φυσικά ολόκληρος στρατός να έχει καμιά βεντούζα για το γράσο αλλά τότε τι, να μη γίνει μ..νι ο φαντάρος και η παραλλάγή του? Θα μπορούσαν τα μαγειρία να έχουν πλυντήριο για τους δίσκους και να μη μουλιάζουν τα χέρια μας, αλλά όπως είπε και ένας καραβανάς "τα μηχανήματα χαλάνε γιατί να τα πάρουμε?" Θα μπορούσε ο δήμος, που τόσα λεφτά βγάζει από την ύπαρξη του στρατοπέδου να στέλνει 2 φορές τη βδομάδα τη σκουπιδιάρα να τη φορτώνουμε με τα σκουπίδια, αλλά αν δε δημιουργηθεί ένας θελκτικότατος λόφος από σκουπίδια και σάπια κρέατα, που θα χώσουμε μετά τους φαντάρους??

Και φυσικά μην παραλείψουμε την εκπαίδευση που θα μας κάνει άρτιους μαχητές (γελάστε ελεύθερα). Σχολείο μαχητή, βολές, πορείες, ναρκοπόλεμος, κάλυψη-απόκρυψη, αναγνωρίσεις και φτου και απ'την αρχή για να τα εμπεδώσουμε.
Ούτε να τα θυμάμαι δε θέλω, αν και βλέποντας πως είναι άλλα στρατόπεδα δεν θα έπρεπε καν να μιλάω, αλλά εγώ αυτά ζω, αυτά αναφέρω...Κάπου εδώ όμως νιώθω τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν..Όταν ξαναβρώ κουράγιο, θα προσπαθήσω αναλυτικά να σας γνωστοποιήσω εμπειρίες και ευτράπελα που αν δεν υπήρχαν και αυτά δεν θα την παλεύαμε κάστανο!!

Υ.Σ. Προσέξτε πώς αλλάζει άρδην το λεξιλόγιο ενός στρατευμένου...Καμία σχέση το πως μίλαγα πριν με το τώρα. Έχω περιοριστεί σε καμιά 30ρια λέξεις (δεν την παλέυω, δε με χάλασε, έξοδος, άδεια, σκοπέτο, εμπλοκή, καλλιόπη, κύριε τάδε, θαλαμοdog κλειδιά κλπ.)

Παρασκευή, Απριλίου 21, 2006

Ένας ακόμα μήνας στον στρατό

Πέρασε ένας μήνας κοντά από την τελευταία φορά που ενημερώθηκε το blog μας. Ο στρατός όπως έχετε καταλάβει κάνει κακό στην διάθεση για δημιουργία. Ο ελεύθερος χρόνος μας σπαταλιέται σε μια προσπάθεια να ξεκουραστούμε ή να ξεχαστούμε παρά σε μια δημιουργική διαδικασία (που θυμίζει στρατό δυστυχώς) όπως είναι το blog.

Ο καιρός βελτιώθηκε. Το κρύο ανήκει πια στο παρελθόν ελπίζω για το σύνολο της θητείας μας. Νέος εχθρός μπροστά η ζέστη αν και έχουμε ακόμα καιρό μέχρι να την νοιώσουμε στο πετσί μας.

Η Αθήνα τελείωσε χωρίς να το καταλάβουμε. Τρεις βδομάδες σε ένα (σχετικά) πολιτισμένο περιβάλλον. Φάγαμε και τις καμπάνες μας αν και ποτέ δεν υπήρξε κακή πρόθεση αλλά ο στρατός κρίνει (και κρίνει αυστηρά) πολλές φορές με δική του λογική. Γενικά είναι μέγα λάθος να μπεις μέσα και να περιμένεις να εξελιχθούν τα πράγματα όπως στον πολιτικό σου βίο. Πρέπει συνεχώς να είσαι υποψιασμένος και να περιμένεις το χειρότερο. Μικρές λεπτομέρειες κρίνουν το αν θα περάσεις απαρατήρητος (και συνήθως αυτό είναι καλό) ή θα είσαι στο μάτι του κυκλώνα συνεχώς. Το να δηλώσεις ότι γνωρίζεις κάτι σε καθιστά άμεσα υπεύθυνο για αυτό. Μην περιμένεις ότι θα σου πουν ευχαριστώ. Το πιο πιθανό είναι όταν κάτι πάει στραβά να τα ακούσεις ή να σε καμπανιάσουν κιόλας.

Τέρμα η Αθήνα, νησάκι εμπρός μας. Και μάλιστα ήρθα με την καλύτερη ψυχολογία μαζί με 4 μέρες άγραφες, προίκα από την ΣΑΕΠ.
Αλλά τα πράγματα εδώ εξελίσσονται μάλλον άσχημα. Είμαστε άτυχοι βέβαια γιατί με μια μικρή γύρα που έκανα από τα άλλα παιδιά από ΣΑΕΠ οι περισσότεροι είναι σε σχετικά χαλαρά περιβάλλοντα χωρίς φωνές και κυρίως χωρίς έξτρα υπηρεσίες.

Εδω πέρα έχουμε νέο ταξίαρχο και μάλιστα αυστηρό. Πρόσθεσε νέες υπηρεσίες στο ήδη βεβαρυμένο πρόγραμμα της ταξιαρχίας (ναι, ναι πολλές σκοπιές) και περιμένουμε να δούμε πόσοι θα έρθουν και πόσοι θα φύγουν για να δούμε πόσο θα βγαίνουμε. Τους προηγούμενους τους πήγαινε 3-1 ή 4-1 (μέσα-έξω). Το καλό είναι ότι η ταξιαρχία είναι μέσα στην πόλη, ένα όμορφο παλιό ιταλικό κτήριο με (ουφ!) κανονικές τουαλέτες. Το πολύ κακό ότι όλα είναι πολύ προβλεπόμενα και ότι κάνουμε υπηρεσίες και στον λόχο στρατηγίου που είναι σε άλλο στρατόπεδο! Επίσης ο προιστάμενός μας είναι λίγο αψυχολόγητος και χωρίς να φέρεται άσχημα καταφέρνει να μας χώνει απίστευτα. Για παράδειγμα πρόσφατα μας "έδωσε" να περάσουμε σχολείο μαχητή. Χμ, πιθανότατα οι πρώτοι έρευνας πληροφορικής που περνάνε μια τέτοια διαδικασία.

Κάθε αλλαγή και δύσκολη που λένε και πράγματι έχω πρόβλημα προσαρμογής. Ο θάλαμος είναι μικρός και στενάχωρος. Ξυπνάμε ακριβώς 6:30 και τρέχουμε συνέχεια για καθαριότητες. Το βράδυ δεν μπορώ να κοιμηθώ καλά και όλη μέρα παραπατάω. Τα παιδιά δεν τα γνωρίζω ακόμα και στο γραφείο είμαστε ο ένας πάνω στον άλλο. Δεν υπάρχουν ακόμα κανονικοί ρόλοι ούτε η ευχέρια με τους ανθρώπους. Τέλος, ακόμα και τώρα, έχω πρόβλημα στρατιωτικής συμπεριφοράς. Το να είσαι πολύ τυπικός με κάποιους σε κάνει γραφικό, με άλλους το να μην είσαι τυπικός είναι πολύ επικίνδυνο. Και όλα αυτά χωρίς να έχουμε ξεκινήσει ακόμα βαριές υπηρεσίες (έχω κάνει όλες και όλες τρεις υπηρεσίες).

Βρίσκομαι σε άδεια πάσχα, 5 μέρες μακριά από το στρατόπεδο. Είναι πολύ εύκολο να συνεχίζεις την ζωή σου χωρίς να τρέχει τίποτα με το που κλείνεις την πόρτα του στρατοπέδου πίσω σου. Ο εγκέφαλος κάνει ένα κλικ και διαγράφει ότι έχεις περάσει για να τα ξαναθυμηθεί με το που θα ξανα-περάσεις την ρημάδα την πόρτα. Σίγουρα δεν είμαστε σε χειρότερη μοίρα από ότι άλλα στρατόπεδα στο νησί (ακούω για κάτι 30-1 και δεν συμμαζεύεται) αλλά σίγουρα θα μπορούσαμε να περνάμε καλύτερα.

Ο φαντάρος είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά στο στράτευμα. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι, πόσο χρονόν είσαι, τι έχεις σπουδάσει. Αν είσαι φαντάρος είσαι αναλώσιμος; ο καθέ ανώτερος έχει το δικαίωμα να σου φερθεί σαν σκουπίδι ή να σε στύψει σαν λεμονόκουπα. Και εσύ, που δεν έχεις ουσιαστικά κανένα δικαίωμα αντιλογίας, βασίζεσαι στην τύχη για να πέσεις σε (χμ...) λογικούς ανθρώπους. Οι περισσότεροι σου συμπεριφέρονται λες και δεν σκέφτεσαι, δεν νοιώθεις. Σε ξεχνάνε ή σε πηγαινοφέρνουνε σαν βαλίτσα με άχρηστα ρούχα κατα το ... γκαβλούν. Σε βάζουν να κάνεις την δουλειά τους. Και πάνω από αυτά σε κοροϊδεύουνε κιόλας με 9(ή κάπου τόσο) ευρώ το μήνα που είναι ο μισθός σου.

Ουφ, μάλλον είμαι λίγο τσατισμένος και πρέπει να σταματήσω να γράφω για τώρα; τα περισσότερα όπως τα διαβάζω είναι άναρχες σκέψεις χωρίς αρχή και τέλος. Ελπίζω το επόμενο post να είναι πιο σύντομα και πιο άρτιο :) Θα σας έχω και εμπειρία από το σχολείο μαχητή που ξεκινάει την Τρίτη 25 Απριλίου.
 






eXTReMe Tracker